SPREUKEN 16:9

Een paar weken geleden wilde ik naar de stort, op zaterdagochtend. Maar toen ik aankwam, zag ik het meteen: dit gaat hem niet worden. Een lange rij, echt niet normaal. Maandag probeerde ik het opnieuw. Dicht. Dat had ik kunnen weten. Dinsdagochtend had ik weer het plan om te gaan, maar het liep anders. Uiteindelijk werd het dinsdagmiddag. Ik reed erheen en zag opnieuw de drukte. Mijn eerste reactie: laat maar, ik ga weer weg. Toch belde ik Ilona. "Gewoon blijven staan," zei ze. Dus ik bleef. Uiteindelijk blijf je niet heen en weer rijden. 

Terwijl ik langzaam opschoof in de rij, zag ik ineens iemand die ik herkende. Een oude klasgenoot. Vijfendertig jaar niet gezien. 

En nog geen week eerder hadden we het over elkaar gehad. We keken elkaar aan. Een korte uitwisseling, want het was druk. Maar genoeg om te weten: dit is bijzonder." zeker als je zijn verhaal weet. Dit is geen toeval, zei ik.                We moeten eens afspreken. Hij knikte, reed weg en zwaaide nog even. Ik dacht dat het daarbij bleef. Maar het gesprek was nog niet klaar. Een medewerker had ons gehoord en begon tegen mij te praten. Over God. Hij geloofde wel, maar was ook teleurgesteld geraakt. Hij was teleurgesteld in de kerk en in voorgangers.

Mijn dominee kon mij nooit iets vertellen," zei hij. Toen zei hij: "God woont in je of niet, God woont in mensen." Ja," zei ik, "dat weet ik." Hij keek me aan en zei:" Als dat zo is kun je mij dan vertellen waar ik last van heb?"

Ik bad kort: Heer, help mij. Ik deed mijn ogen even dicht en zag hem krabben op beide ellebogen. ." Je hebt last van eczeem," zei ik, je hebt vaak jeuk." Op je ellebogen. Al heel lang." 

Hij keek me aan en zei:" Ja, dat klopt. Ik heb psoriasis." Ondertussen stonden er mensen te luisteren, terwijl ze langzaam hun grofvuil weggooiden. Diezelfde ochtend had ik nog een gesprek gehad over voeding: dat het niet alleen gaat om wat je lekker vindt, maar om wat goed voor je is. Dus ik stelde hem dezelfde vraag terug:" God woont ook in jou. Heb jij een woord voor mij?" Hij hoefde niet lang na te denken:" Je moet niet eten wat lekker voelt, maar eten waardoor je je goed voelt."

Ik had mijn momenten bedacht: zaterdag, maandag, dinsdagochtend. Maar het gebeurde niet. Pas dinsdagmiddag stond ik daar. Precies toen. Wij maken onze plannen, maar God leidt onze stappen. Hij brengt mensen bij elkaar soms midden in iets heel alledaags.

Zo mogen we getuigen voor elkaar zijn.
Een mens maakt zijn plannen, maar de HEER bepaalt zijn stappen. Spreuken 16:9