Elias Feisser

21-02-2026

Johannes Elias Feisser: Een weg van overgave. In het stille Drentse veenland, waar de wind over de velden trok en het water van de kanalen traag zijn weg vond, leefde een man met een onrustig hart. Zijn naam was Johannes Elias Feisser.

Feisser was predikant, een gerespecteerde man in de Hervormde Kerk van Gasselternijveen.

Hij kende de Schrift, sprak vanaf de kansel en leidde zijn gemeente zoals velen vóór hem dat hadden gedaan. Maar diep van binnen groeide een vraag die hem niet meer losliet. In de stilte van zijn studeerkamer, met de Bijbel open voor zich, bad hij vaak: Heer, laat mij niet alleen spreken wat mensen verwachten, maar wat U verlangt. Langzaam werd zijn overtuiging sterker. Hij ontdekte in de Schrift dat geloof een persoonlijke overgave was een bewuste stap van een mens naar God. En daarmee kwam ook de vraag naar voren: moest de doop niet het teken zijn van dat persoonlijke geloof?

Het was geen gemakkelijke weg. Wat begon als studie werd strijd. Wat begon als een vraag werd een overtuiging. Zijn woorden wekten onrust, en zijn standpunt bracht hem in conflict met de kerk waarin hij diende. Uiteindelijk verloor hij zijn ambt. Voor velen leek het een einde. Voor Feisser was het een begin. In de vroege morgen van 1845 bij het stille water van een veenkanaal, knielde hij met enkele anderen in gebed. Geen kerkgebouw, geen orgel, geen officiële plechtigheid alleen water, lucht en een kleine groep gelovigen die hun vertrouwen op God stelden. Daar liet Feisser zich dopen op zijn geloof. Het was een moment van diepe overgave. Niet een daad van verzet, maar een stap van toewijding. Uit dat eenvoudige begin ontstond de eerste baptistengemeente van Nederland.



Feisser leefde daarna niet als een man die iets had gewonnen, maar als iemand die had geleerd te volgen. Zijn leven werd getekend door eenvoud, gebed en een verlangen dat anderen dezelfde vrijheid van geloof zouden ontdekken. En zo bleef zijn verhaal voortleven in de Drentse velden: een predikant die alles verloor, maar zijn roeping vond.
Share