DE WEDLOOP

Soms blijven we te lang kijken naar wat achter ons ligt. Wat er misging. Wat pijn deed. Wat ons stil doet staan. Blijven we hangen in het nu. In hoe zwaar het vandaag voelt. In hoe moe we zijn. Het lijkt soms alsof we niet meer kunnen.

Maar geloof is geen stilstaan. Geloof is een wedloop. Niet een sprint. Geen mooi rondje voor de vorm. Maar een lange, soms keiharde race. En in die wedloop gebeuren dingen. Je struikelt. Je krijgt misschien pijn. Je ligt zelfs een keer op de grond. Ik weet nog hoe dat voelde in de sport. Handbal, het is herkenbaar. Je ligt daar. Zere knie. Gekneusde vingers. Alles in je schreeuwt: stop. Maar dan kijk je op. Niet naar de pijn. Niet naar de grond. Maar naar het scorebord. En je ziet het. We staan voor. De overwinning is er al. Nog even volhouden. Dat verandert alles. De pijn is er nog. De wedstrijd is nog niet voorbij. Maar je weet: dit is niet voor niets. De overwinning is een feit. 

Zo mogen wij kijken naar Jezus 'zoals naar het scorebord'. Niet constant terug naar het verleden. Niet vastgezogen in het heden. Maar vooruit. Met onze ogen gericht op Hem. Hij laat ons zien: de overwinning is al behaald. Niet misschien. Niet ooit. Maar al. Het kruis was niet een stop. Het graf was niet het einde. De opstanding zegt: het staat vast. En ja, de wedloop is soms zwaar. Het doet pijn. Het kost alles wat je hebt. Maar wij lopen niet om te winnen. Wij lopen vanuit de overwinning. Dus als je valt: kijk omhoog. Als je moe bent: kijk vooruit. Als je pijn hebt: kijk naar Jezus. Blijf de wedloop lopen die voor je ligt. Niet perfect. Niet foutloos. Maar vol vertrouwen. Met de ogen gericht op Jezus. Want de overwinning is al gerealiseerd.